Deze website

Verslagen

 
 
 
Verslag marathon Berlijn 30 september 2012-10-04
 
Voorwoord:
 
Deze sportieve deelnemer heeft jaren geweigerd een marathon te lopen wegens ‘te lang en te saai’,
maar had ondertussen al wel vele ‘halve’ marathons op de teller.
De bestemming Berlijn en de aanwezigheid van zijn beste vrienden hebben hem
toch over de streep getrokken om deel te nemen. Over de eindstreep lopen moest ik zelf doen. En als ik ging meedoen, moest het wel een deftige tijd zijn.
Ik had als streefdoel 3 uur te halen, maar de trainingen zouden me wel vertellen of dit haalbaar zou zijn. Voorbereiding:Drie maanden voor de marathon zijn we eraan begonnen met het trainingschema van beste maat Stefan.
Ik beperkte met tot ‘slechts’ 4 trainingen per week; de meest kwalitatieve.
De maand juli werd een opwarmer, maar na enkele weken heb ik bij een stom
klimparcours mijn voet verstuikt op vakantie. Resultaat; twee weken stilgelegen.
Daarna ben ik voorzichtig terug begonnen, met een verband, en met fietstrainingen om mijn enkel niet te belasten. De schrik om terug te hervallen in blessure zat er dik in.
Op dit moment zat ook trainingpartner Stefan te sukkelen met een slechte knie en kwamen we samen door dit dipje.Ondanks dat ik stilaan terug op schema geraakte, kwamen er toch terug kwaaltjes opzetten door onbewuste compensatie van de enkel. Ik kreeg behoorlijk last van die enkel en besloot de raad van de kinesist in te roepen. De zwaarste trainingen kwamen eraan om de opbouw van halve naar hele marathon te doen. Kon mijn enkel ze aan of niet? Volgens de kinesist geen enkel probleem met deze ‘lichte’ blessure; hij zou me er zo comfortabel mogelijk doorheen loodsen.De eerste lange training van mijn leven (+30km) was bloedzwaar in de regenbuien en de heftige wind. Met dank aan Nico voor het gezelschap. En daar moeten dan nog 12km bij!! Pffff. Maar een week later liep ik de dag na Loundry Day vlotjes 32km en kon precies nog blijven gaan. Ik was er klaar voor; die marathon wordt een makkie! En die 3 uur zou ook geen probleem (mogen) zijn..Maar ik was toch blij met dat weekje rustig trainen nu; ook goed om de mentale batterij op te laden. Nu nog twee weken intens trainen om dat marathontempo omhoog te krijgen en vol te houden. Deze weken waren mentaal zwaar; de zin om te lopen was een beetje weg. Maar een sportman doet wat hij moet doen.Ik had enkel schrik van mijn vermoeidheid; ik had echt rust nodig in de 10 dagen voor de marathon en een trouwfeest enzo deed daar echt geen goed aan. Uiteindelijk toch voldoende rust gevonden en vrijdag vertokken naar Berlijn. Het marathon-weekend:Voor mij ging het ook om het weekend; die marathon duurt tenslotte maar enkele uurtjes. Vrijdagavond lekker gegeten (geen pasta voor een keer die week) en gedronken (ook daar ben ik in getraind). Zaterdag heb ik  mijn plichten vervuld zoals afhalen borstnummer, pasta eten, voldoende drinken, rusten, outfit met gels enzo klaarleggen, planning drinken en gels nemen tijdens marathon in het hoofd doorlopen, terug pasta eten, zenuwachtig zijn en slapen. De marathon:Zondagmorgen op tijd vertrokken met metro en heel het ritueel van voor de start rustig kunnen doorlopen. Dankzij Stefan ben ik in startvak B kunnen starten op nog geen 50m van de startlijn; ik had namelijk nog geen bewijzen van een eerder gelopen tijd in een marathon.Daar stonden we dan klaar in het startvak nog niet goed beseffend dat ik een marathon moest lopen. Alles stak perfect in mijn hoofd hoe ik de marathon ging lopen. Vooraf was mijn ideaal scenario de eerste 2uur lopen aan 15km/u en dan kon met tempo zakken zodat ik de laatste 12km wel binnen het uur kon afwerken. Op verval moest ik rekenen. Ik had me ook voorgenomen om op gevoel te lopen en niet te veel naar de hartslag te kijken. Mijn focus zat constant op de timing van gels en drinken nemen; in de voorbereiding ging dit allemaal goed en ik wist dat ik gewoon moest doen wat ik moest doen en niet op de euforie van het moment kon teren. Ik had twee momenten gekozen in de wedstrijd om mezelf te evalueren; na 21km en na 30km.Start! Daar ging ik dan, vanaf de eerste meter direct eigen tempo kunnen nemen zonder gefriemel met andere lopers. In de eerste kilometers rustig rondgekeken naar supporters en omgeving. Ik vond meteen enkele mannen waarvan ik vermoedde dat ze een strak en verstandig tempo zouden lopen. Maar ik ben er na 8km dan toch weer toevallig voorbij gelopen. Die eerste kilometers waren toch al een stevig tempo; toch oppassen. De eerste 15km afgehaspeld in slechts 58min; dat was sneller dan ik gepland had en ik voelde ook dat we dit tempo niet moesten blijven aanhouden of me dat duur zou komen te staan op het einde. Dus ging ik op zoek naar wat voor mezelf een aangenaam maar stevig tempo was. Na 21km bleek mijn tempo nog stevig genoeg want ik was halfweg gepasseerd op 1u22min (slechts 1min boven mijn 1/2M-record). Ik vreesde er nog steeds voor dat ik te snel was vertrokken. Ik bleef gewoon geconcentreerd mijn ding doen en het tempo te onderhouden tot aan 30km en dan gingen we wel zien. Tot mijn verbazing bleef mijn tempo in orde en had ik die 30km afgelegd in 1u58min. Dit was beter dan mijn drooomscenario!! Hola, weg met die euforie, terug focus op drinken en gels; ik moest er nog 12km doen. Stilaan begon ik wel te voelen dat de spieren wat vermoeider werden en het tempo minder strak werd. Ik werd dan ook terug gegrepen door die mannen uit het begin die een verstandig en strak tempo zouden lopen. Maar het tempo zakte niet dramatisch; na 36km wist ik dat die 3uur halen ging lukken, het moest al raar doen. Maar die laatste 5km waren echt zwaar voor de spieren; mentaal en fysiek was ik sterk, maar die beenspieren begonnen nu echt wel pijn te doen. Dat tempo van 15km/u zat er lang niet meer in; op dit verval had ik wel gerekend en ik was eigenlijk al blij dat dit verval niet was begonnen op 30km maar slecht vanaf 37km. Die laatste kilometers heb ik me dan ook niet geforceerd om het onderste uit de kan te halen en geen risico op een kramp te lopen. Enkel in de laatste kilometer heb ik het tempo iets strakker gehouden en ben dan in grote euforie na 2u52 over de finish gelopen. Ik had mezelf overtroffen en voelde me dan ook superman. Ik heb mezelf toegejuicht en toegeschreeuwd. Wat een kick!! Dit is mijn beste sportprestatie ooit; hier teer ik de rest van mijn leven op.En toen was er feest…

 

Verslag IM Rapperswil Jona (Zwitserland)  3 juni 2012Woensdag vertrokken Frank, Mark en ik met een gehuurde camper naar Zwitserland. Een camping moesten we nog zoeken, een ruime keuze in de buurt van de start was er blijkbaar niet.  In Rapperswil, de stad van de Rozen vonden we echter al snel het bord met de vermelding camping – Caravan IRONMAN. De weg leidde naar een parkeerplaats aan een prachtig sportcomplex. Heinz begroette ons sanderendaags morgens als eerste gebruikers zeer hartelijk , en toonde ons de faciliteiten : van electriciteit, watervoorziening, tot wc en douchefaciliteiten. Ook donderdag stonden we nog moederziel alleen op de parking, tot een tweede camper zich naast ons plaatste : de west vlaming Thijs Blondeel die er zijn eerste halve kwam betwisten.Het zwemmen bestond uit 1 ronde in de Zurichzee, tegen een achtergrond van besneeuwde Alpenbergen. De trainingszwemmetjes in de Zurichzee voerden ons langs een natuurgebied, het water was koud, maar helder. Het loopparcours liep eveneens door dit natuurgebied voor een groot deel over een grindpaadje, met een lus in het stadscentrum en over de trappen van het fort. Het fietsparcours tenslotte betrof 2 rondes van 45 km met telkens een vlakke aanloopstrook van 10 k waarna er 2 venijnige klims volgden en een langere, gelijkmatigere klim. En een prachtige afdaling.  Op deze twee ronden moest er een kleine 1000 hoogtemeter overwonnen worden.  Een te zwaar verzet op de steilste stukken zou dodelijk zijn, was mijn 39/27 voldoende, en wat met het verzet van Frank die een 39/25 had staan?Zaterdag liep de camping vol. Onder een stralend zonnetje deden we onze fiets binnen in de wisselzone. Alles was tip top georganiseerd. Geen wachttijden, niettegenstaande er een 3000 atleten meededen.De wisselzone bevond zich de zoo. Wel een apart beeld om je fiets tussen de Giraffen en dromedarissen achter te laten, laat staan er te wisselen in een triatlon. De welkom party was in de ijshockeypiste, op een kleine km van ons verblijf, pal aan de aankomst/ wisselzone. Een fantastische locatie. Opnieuw was de organisatie tip top.Zondag was de start in waves. Na delaatste check van de fiets was het opnieuw wat rusten tot de tijd rijp was om naar de start te gaan. De pro’s waren dan al aan hun fietsproef bezig. Het weer was bewolkt en na een ochtendbuitje was er ook wat verfrissing in de lucht. Ideaal weer voor een triatlon.Gezien ik de dag en de nacht ervoor koorts had en me zeer slap voelde, was deelnemen op zich al een overwinning. Ik nam me voor elk onderdeel apart te bekijken. En na een goede zwemproef waar ik eigenlijk weinig hinder ondervond van de anderen, en onmiddellijk enkele goede voeten vond om in te zwemmen, kon ik na 31 min wisselen. De fiets op, waarbij ik me voornam voldoende te doseren. De 2 steile klimmetjes waren de energievreters, daar moest ik op reserve rijden, hetgeen lukte, gezien ik de tweede ronde nog sneller aflegde dan de eerste.  Na 2 u 36 min bereikte ik de wisselzone.De loopproef verliep vlot, wellicht ook omdat de sterksten van mijn categorie me op enige achterstand hadden gefietst, begon een lange inhaalrace. Soms was de weg wat smal om in te halen, maar de bevoorrading was ruim en duidelijk. Op km 18 had ik Frank bijgehaald die 20 min voor mij was vertrokken. Ik bleef de laatste kilometers bij hem om samen de finish te halen, ik liep 1u30 min over de halve marathon en deed er globaal  4u   44 min over. (Frank : 5u: 04 min)De ijshockeypiste was ondertussen omgetoverd tot een grootse recovery area, massage mogelijkheid zonder wachttijden, eet – en drankstands…. Opnieuw werden we in de watten gelegd.Jammer dat deze wedstrijd in 2013 niet meer doorgaat, want op alle vlak een parel !! Stefan Toelants  
 
 
Verslag Praag Marathon 13 mei 2012 Praag , hoofdstad van Tchechië, een 900 km van Antwerpen.   Met een Mercedes Sprinter en drie gezinnen afgezakt voor de marathon. Met 9000 deelnemers geen massa bedoening, maar toch een gezellige drukte.  Op de aankomstdag op vrijdag was het drukkend warm. De expo was groots opgevat, de kennismaking met het openbaar vervoer meegevallen. Met startnummer, rugzak en wat prullaria in handen, zakten Frank, Mark en ik terug af naar hotel Sovereign op een 300 meter van waar de vestiaires, massageruimte, en douches zouden komen.Zondag, op wedstrijddag was het  een pak koeler. Met een 7 °C deed het zonnetje voor de start meer dan goed. De startboxen goed aangegeven, alles piekfijn geregeld.  Wij drieën naar de start met onze pas aangeschafte plastic overalls.  Nog een laatste pitsstop,  een eerste gel en ready to go.De start gaat door het centrum, over de Karlsbrug, en langs de Donau terug naar de start waar je na 12 k terug doorkomt. Na enkele km zat ik in mijn ritme, was het pak enigszins uitgedund. De bevoorradingsposten waren talrijk en goed aangegeven.   De kilometers eveneens. Halfweg op 1u 23min. Frank kruiste ik nog tweemaal, die leek eveneens op schema en klaar om een besttijd te lopen.  De laatste 15 km vielen echter meer dan tegen :  weinig beschutting, het loperspak dat ondertussen volledig is uitgedund, en wind tegen. Gelukkig werd samen met de marathon, de aflossingsmarathon gelopen. Zo nu en dan kwam er een snellere loper voorbij. Gelukkig had deze naast zijn borstnummer, ook nog een rugnummer met vermelding relay. De laatste 4 km waren daarenboven over kasseien.  Met een eindtijd van 2.50.05 u ben ik zeker tevreden.Zeker een aanrader als city trip, annex sportgebeuren. Verslag 70.3 Ironman Rapperswil Jona (Zwitserland)  
                                                                                                                                                                                       
 
 
 
Beste Clubleden,
Dat Be Fast een club met body is, is nogmaals gebleken op de 10 miles in Antwerpen. 
Op een winderig parcours, zij het in ideale temperatuur tekende het
merendeel van de Be Fast leden present voor De 10 mijl, hetzij voor de Antwerp marathon.De balans is positief te noemen met enkele personal bests en een overall tevreden gevoel,
waarbij ieder wel zijn eigen verhaal heeft.Zo had Frank Van Looveren wegens een gebroken teen de laatste drie weken niet gelopen. 
Zo deed Marc Geens zomaar 11 minuten beter dan tijdens zijn laatste deelname aan de 10 miles. 
Zo kwamen Johan Pauwels, Eric De Beuk en ikzelf tegen het uur over de streep. 
Zo strandde Marc Delbaere op enkele minuten van de 3 uur grens,
zonder noemenswaardig verval in zijn race. Zo liep René een vlotte training aan 4.10 min/km 
Zo moest Conny met veel pijn de strijd staken na 8 km (ontsteking aan de onderkant van de voet).
Zo maakte Dieter na een fietstocht van 100 k  een tijd van 1.12 min;
een pak sneller dan zijn laatste deelname. 
...Meer algemeen gesproken mag gesteld worden dat de aandacht en de begeleiding naar de leden vanuit
Be Fast wat trainingsopbouw betreft, alsook de aandacht die we hadden naar voeding toe 
vanuit sponsor Nutrisport zijn vruchten heeft afgeworpen.Hieronder de resultaten van de teamleden  :

82. 9619

TOELANTS Stefan 49 BEL            

0:58:20 3:38 16.56 

137. 9626

DEBEUCKELAER Eric 49 BEL   

1:00:03 3:44 

154. 9624

PAUWELS Johan 49 BEL             

1:00:43 3:47 15.91 

601. 9625

DELBAERE Rene 49 BEL             

1:07:19 4:11 14.34  

1341. 9629

DELBAERE Dieter 49 BEL        

1:12:09 4:29 13.38 

108. 1157

DELBAERE Marc 49 BEL           

3:05:23 4:24 13.66 

458. 9193

VAN LOOVEREN Frank 51 BEL

1:05:44 4:06 14.69 

5578. 3359

GEENS Mark 40 BEL                

1:24:45 5:16 11.39

 

Sportieve groeten

 

Stefan Toelants 
Secretaris Be Fast

 

PS : Aan Conny een spoedig herstel toegewenst,  aan de andere leden : succes in de voorbereiding naar je volgende doelen.

 


 

Verslag Hawaii

 

Aloha,

De wedstrijd is gestreden, de tijd die verstreken is benut voor recuperatie en voor bezinning.

Ik blik tevreden terug op mijn wedstrijd, zeker gezien de hectische voorbereiding.  Hierbij geef ik u een kort relaas van de wedstrijd en hoe ik deze heb ervaren.

28 september kwamen we aan na een reis van om en bij 24 uur.
Ook kleine Senne was mee en voor een baby van 9 maanden heeft die zich voorbeeldig gedragen tijdens de vluchten.
In Kona werd de voorbereiding verdergezet, en onmiddellijk viel het me op tegen welk niveau ik zou moeten opboksen.
Tijdens de zwemtrainingen in de oceaan zwommen andere atleten me rustig voorbij.
Bluf of sterke tegenstand... ?
Ik maakte me er niet druk om en genoot van het heldere water en de natuurpracht.

 

Lees meer: Home