Deze website

Verslagen

Verslag van Zeeland weekend (13-14 mei 2017)

 

Als nieuweling van de be-fast club zal ik dan maar een stukje schrijven over het fietsweekend van mei j.l.

Bij het vertrek verzamelpunt in Heide Kalmthout statie druppelden de liefhebbers binnen om te starten voor een 2 daags avontuur. Sommigen bleken toen al navigatieproblemen te hebben en konden Heide Kamthout niet onderscheiden van Kalmthout, maar toch gelukkig iedereen op tijd op de afspraak.

Na een hartelijk begroeting tussen be-fast leden en WE leden, aangevuld met enkele vrienden, en een blijkbaar gebruikelijke fotosessie (voor het archief) vertrokken we langs de fietsostrade richting het beloofde land (= Nederland)

“Rustig, rustig, rustig” was het devies, maar sommigen vinden het begrip “rustig” toch vrij moeilijk en er werd al meteen met een flinke draf gereden. De weersvoorspellingen klopten gelukkig niet en behalve de bewolking was het zalig om te fietsen. Verder weinig wind en nog in ons voordeel ook (misschien dat het daarom als weinig aanvoelde). Al vrij snel raakte iedereen opgewarmd en via Essen kwamen we Nederland binnen en passeerden we mijn geboorteplaats Wouwse Plantage. Bergen op Zoom-Heerle-Steenbergen-Dinteloord en Willemstad richting Hellegatsplein waar we de grote wateren van Nederland overstaken. Het eerste Eiland Goerree Overflakkee (provincie Ziud Holland) reden we vlotjes binnen en we bereikten de bevooradingspost in Middelharnis. Iedereen lekker warm gereden en na de prima bevoorading werd de weg verder gezet. Toen we nog een kleine 40 km moesten rijden werd het donkerder en donkerder en ja hoor het kwam er met volle bakken uitvallen. De wegen stonden blank en we moesten goed uitkijken voor de plassen op de weg. Op de camping in Renesse aangekomen zochten de meesten een afdakje van een stacaravan om te schuilen. Na enig twijfelen besloten toch een paar bikkels (of zotten) om nog een extra toertje te doen van een 45 km. In dat toertje werd er nog serieus gevlamd.

Terug aangekomen hadden we ook nog de mogelijkheid om een klein stukje te hardlopen (als alternatief was er wandelen en kroegbezoek gepland). Na het opfrissen etc. hebben we nog wat gegeten in het locale BBQ restaurant, waar we blijkbaar jaarlijks komen.

Na een goede nachtrust (hoewel; midden in de nacht vreesde ik dat ze bomen aan het omzagen waren vlakbij ons huisje, maar het bleek mijn slapie te zijn, die een wel heel goede nachtrust had). De volgende ochtend een lekker ontbijtje en even met een borsteltje de fietsen schoongemaakt met de franse slag.

Eerst een lusje in de kop van Schouwen-Duiveland en toen de overigen opgepikt op de camping. En van daaruit de terugtocht. Na het warmrijden ging het bij iedereen weer lekker, hoewel de beentjes toch wel wat vermoeid begonnen te raken. Op de diverse bruggen, Neeltje Jans etc werd er flink doorgetrokken. En we waren blij dat we Tholen bereikten voor de welkome bevoorading. De km’s werden afgeteld, maar de Beruchte Oesterdam volgde vrij snel hierna en er vielen wel wat “letterlijke” slachtoffers. Hierna zijn we vlot over Putte richting eindstation gereden en waren we blij, moe en voldaan bij aankomst.

 

Hopelijk voor iedereen een leuk weekend, met voor ieder wat wils.

Van mijn kant een grote dank voor de organisatoren en helpers om dit tot een succesvol weekend te maken.  

Jan Hellemons

 

Amphiman – De Schorre – 2016 (Dieter D.)

Oorsprong

De Amphiman wedstrijd is een swimrun wedstrijd die ontstaan is in Zweden in 2006 (Ötillö – zweeds voor ‘Eiland-tot-Eiland’). De oorspronkelijke wedstrijd gaat van punt A naar punt B over 24 eilandjes en is 75km lang, waarvan 10km openwater zwemmen en 65km trail lopen. Het is een wedstrijd in teams van 2 die ten allen tijde bij elkaar blijven en alle hulpmiddelen (paddels, wetsuits, vinnen, koorden, vlotters, etc. ) zijn toegelaten. Belangrijkste regel is dat je aankomt met al het materiaal waarmee je gestart bent.

De enige swimrun wedstrijd(en) in België zijn van Amphiman en is al 2x doorgegaan in Les Lacs de l’Eau d’Heure (ten zuiden van Charleroi – totaal afstanden 18-28-38km) en onlangs in De Schorre (Boom – totaal afstanden 10.5-21km). Deze reeks wedstrijden zijn gesticht door twee deelnemers, Jan Syryn en Dirk Beersmans, aan de originele Ötillö-wedstrijd en zij zijn er door gepassioneerd geraakt.

Uitdaging

Na het ter ore komen dat er een swimrun wedstrijd werd georganiseerd in onze eigen provincie werd ik uitgedaagd door mijn vader om met hem mee te doen met de lange afstand. Dit betekende een 1600m zwemmen en een 19,5km lopen in Boom, verdeeld over 16 stukken lopen en 14 zwemmen (twee rondjes). Ik dacht bij mezelf “Hoe moeilijk kan het zijn in Antwerpen” en “I’m IN!”.

Nou ….

Voorbereiding

We waren met paar ploegjes vrienden die allemaal gingen deelnemen aan ofwel de korte (10.5km) ofwel de lange afstand (21km):

•Kwebbel en Bebbel (Conny en Veerle) – korte (zie foto onder)

Beauty And The Beast (Jan en Caroline) – korte 

•De aperollekes (Ann en Sabine) – korte  

•Family power (Marc en Dieter) – lange 

 

Vele weken op voorhand werd er veel plezier gemaakt met het uitzoeken de juiste keuzes van hulpmiddelen, schoeisel, tactieken, technieken, etc. In en rond de Put van Ekeren werd er veel geoefend, afgezien en gelachen.

De laatste paar (droge) weken gingen we ter plaatse kijken in De Schorre (samen met 1 van de organisatoren), en na enkele verkenningen was het ons al wat meer vertrouwd mee en werd er beseft dat het parcours niet simpel zou zijn. Het parcours gaat in grote delen over het technische MTB-parcours, over alle hellingen (incl. parapente helling) die ze konden vinden en over +/-500m asfalt per rondje.

Race

Uiteindelijk was het zover, zaterdag 1 oktober was race-day! Om 11u startte de lange afstand en om 11u20 startte de korte afstand. Het weer op de dag zelf was een beetje motregen rond 11u maar erna brak de zon door, wat het voor de supporters perfect maakte.

Om 11u startte ons vader en mezelf, ons race-plan: kalm beginnen om het tweede rondje proberen te versnellen of dezelfde snelheid aan te houden. 

Na de eerste 400m lopen doken we in de eerste plas rond de 7de positie. Tijdens het zwemmen kwamen er nog een aantal ploegen voorbij gezwommen en met al die trail-schoenen aan was het opletten voor je gezicht. Het lukte ons vrij makkelijk om naast elkaar te zwemmen, wat maakte dat we tenminste langs 1 kant ons gezicht wat konden beschermen. Rond de 10de positie uit het water klauteren en dan in draf naar het bos voor de eerste korte single-track en helling naar boven. Door de file was het steilste stukje stappen maar door onze parcourskennis konden we vlug enkele teams inhalen. 

Dan de parapente helling aflopen en terug naar boven (nuttig gevoel hoor) en een lange technische MTB-afdaling tot aan de volgende plas.

Vanaf daar zaten we zo wat op onze positie in het veld (4-6de positie) samen met een dames- en een herenploeg en was het plas in, plas uit, ervoor, erachter. De herenploeg geraakte opeens ergens achterop en hebben we niet meer teruggezien, maar de damesploeg bleef netjes bij ons gedurende de hele eerste ronde. Zij waren beter op de langere stukken zwemmen, wij waren beter in het erin en eruit komen en in het lopen waren we vergelijkbaar. 

Het zwemmen was in sommige plassen wel een serieuze uitdaging door de extreme plantengroei waardoor je best zo vlak mogelijk op het water bleef liggen en niet te diep insteken, anders zat je vast. Het ergste stukje werd na ons ook afgesloten voor de korte afstand en voor onze tweede ronde. De trainingen in de planten van de put van Ekeren bleek zeer nuttig te zijn, want dat is toch een aparte ervaring.

Na het eerste rondje (afgelegd in +/- 1u17) begon de damesploeg te versnellen en na de eerste zwemsectie van de 2de ronde verloren we de voeling met hen. Mijn vaatje was stilletjes aan het leeglopen en na de tweede keer de parapente helling moest ik in de lange MTB-afdaling effe bekomen. Ons vader sprak me wat moed in en trok me terug op gang (letterlijk op de hellinkjes) en samen ploeterden we door. Door het lagere tempo en de pauze haalde een andere mannenploeg ons terug in en liet ons na een tijdje ook terug achter, we deden altijd maar verder en uiteindelijk bereikten we zeer tevreden de finish in 2u39! 

(bovenstaande foto met dank aan Danny Hannes)

Conclusie

Een dikke aanrader en een ervaring om niet te vergeten! Wij willen alvast meedoen met de Amphirun in mei 2017 in Les Lacs de l’Eau d’Heures.

De andere teams hadden soortgelijke ervaringen en waren moe maar laaiend enthousiast. Onze twee vrouwenploegen waren op 1 en 2 geëindigd in hun categorie (10de en 26ste overall) en de gemengde ploeg was 6de in hun categorie (20ste aoverall) ! Wat een topteams met wat een topplezier! Wijzelf zijn overall 6de gefinished (4de mannenteam).

Voor de supporters was De Schorre een perfecte locatie, deelnemers waren meerdere keren te spotten op verschillende locaties in verschillende sporten. Wij hebben ze alvast heel veel gehoord, bedankt allemaal!

Data

Resultaten: Korte afstand, Lange afstand

Foto’s

 

 

 

Verslag kwarttriathlon van Brugge (Stefan T)

 

Twas nat en koud maar goede race.

2e age group, 60 ste overall

14,42 gezwommen over  1 km

1:12:51 gefietst over  45 km 

36,29 gelopen over 10 km

Eindtijd 2:09:33

 

Goe gezwommen, al zag ik niets voor mij , zo troebel was het water.

Maar je ligt daar met een  50/100 man per wave, en er was er bij de start maar eentje sneller als ik.

Dus veel plaats , en rustig zwemwater.  Alleen in de voeten zwemmen lukt niet zo goed 

 

Het fietsen was een inhaal race, er zijn er nog 4 overgekomen, dus toch nog aandacht en verbeteringsmarge mogelijk, maar ik verloor vnl op de kasseitjes die er op  3 plaatsen lagen. Toch schitterend parcours in de polders waar het altijd waait.

 

Het lopen heb ik gedaan zonder garmin, gewoon op gevoel.

Dit omdat mijn rug me nog wel wat problemen gaf. Doel was dan ook hoge pasfrequentie , en zo de schokken te beperken.  

Ik moet zeggen dat dit toch een zwaar parcours was met veel draaien en keren, natte kasseien en heel veel kasseien (niet onmiddellijk te best voor mijn rug).  Maar volledig door het stadscentrum van Brugge, waarbij je de verchillende highlights passeert en over heel het parcours aangemoedigd wordt.

 

Aan de finish direct een sweater gekregen, waardoor ik geen kou kon vatten.

Al bij al zijn geld meer dan waard en een goede organisatie.

 

 

Drie minpuntjes :

-          lang wachten (gezien de vele waves – maar liefst  15)  in combinatie met laat startuur (ik vertrok pas om  18.37 u)

-          loopparcours is mooi, maar niet zo evident voor het herstel achteraf.

-          De inschrijvingen zijn binnen de minuut uitverkocht.

 

 

Moet je ook eens meedoen  !!

 

Groetjes

Stefan

 

 

 

Verslag Trail in Theux (La Reid) (Kris V)

 

Om te beginnen vind ik het wel leuk qua planning dat deze trail doorgaat op zaterdag en je zondag nog hebt om te bekomen. Trail start ook om 13u (de 26km, de echte trailers voor de lange afstand zijn dan al lang weg) waardoor je net nog iets kan eten voor de start.

Deze trail is nog kleinschalig met een laag inschrijvingsbedrag van 8€. Klein, maar wel met voldoende kleedkamers en douches. Een paar honderd mannen en vrouwen aan de start.

Dit jaar zag het er vooral grijs uit. Bij de start al wat gezever uit de hemel, maar nog ok. Hup, gestart. Goed voornemen om deze keer niet te snel an start te gaan en rustig opbouwen. Na een paar honderd meter al meteen op een singletrack waardoor er toch veel gewrievel was. Deze aanloopzone zou iets langer over een bredere weg mogen.

Na 2 km deden ze boven de hemelssluizen helemaal open en kregen we echt bakken water over ons heen; doorweekt van in het begin, joepie! Toch nog gezllig een praatje geslagen met een dame die me in de vorige trail voorbijliep op km23 toen ik aan het sterven was. Van haar nog enkele tips meegekregen om dat te vermijden. Met deze tips in het achterhoofd heb ik haar toch achtergelaten op een rustig tempo. Dan volgden zeer mooie en afwisselende paden, wegen, tredes zich op.

Jammer dat ze op een regenachtige dag de bewegwijzering met kalklijnen hadden afgetekend; die moesten ze dus constant bijwerken. Slechte aanduidingen dus waardoor we vele malen twijfelden of we juist zaten. Er is één iemand die we wel 6 keer verkeerd hebben zien lopen en die aan de finish 2km meer had gelopen dan ik!! Hopelijk werken ze volgend jaar met lintjes die niet kunnen wegspoelen.

Maar bon, omgeving en paadjes zijn echt leuk met een lekkere punch rond km20 waar je naar boven mag door een kronkelende beek; soms met brug. En zelfs als er een brug is, loop je liever gewoon rechtdoor de beek dan omweg te maken over de brug. Echt avontuur.

Extra veel fun aan gehad dankzij de nieuwe (echte) trailschoenen; echt fantastisch hoeveel grip me die geven. Zowel naar boven als naar beneden, en zelfs natte paadjes voelt aan als droge bosgrond. Maar modder van 20cm dik, daar heb je geen schoen voor, dat blijft ploeteren.

En dan de finish; die ene vrouw heeft me dit keer niet meer te pakken gekregen, zalig. Als beloning voor iedereen en lekkere pasta bolognese. Ik kom volgend jaar terug.

 

 Kris Vanherck

 

Verslag Worldrun Wings for Life 8 mei (Kris V)

 

Met de ganse familie naar Ieper voor de wereldwijde run ter ondersteuning van zij die niet meer kunnen lopen met ons boegbeeld Mark Herremans. Dankzij de lieve vrouw kunnen genieten van een pastasalade in de VIP-tent met kleedkamer en douche. Bedankt.

Dit jaar gingen we wederom proberen er een duurtraining van +/- 30km van te maken. Zoals altijd met de app uitgerekend dat een tempo van 4m30 per km voldoende is om een lange training te hebben. Vorig jarig is dat misgelopen; niet kunnen inhouden en veel te lang gelopen. Dit jaar had ik echt geen zin in 43,5km lopen. Hoewel dat getal van 50km me wel aantrekt, maar niet dit jaar.

Het was lekker heet met temperaturen boven de 25°C. Ook Marc en Conny waren trouwens ook van de partij. Ik ben samen met Marc gestart, maar ben iets sneller uit de startblokken geschoten om de massa voor te zijn. Dan rustig mijn tempo gezocht waar ik niet over wilde gaan. Maar als je je goed voelt, wil je toch altijd sneller. Maar toch besloten om te blijven zitten toen een atletiekclubje uit onze groep vertrok. Toch even blijven zitten… Na enkele kilometers er dan toch in een afdaling naartoe gelopen. Tot dan nog alles goed; ademhaling ok, voelde toch aan dat ik rond overslagpunt zat te lopen.

Maar dan na de bevoorrading op km5; gel en water verteerde precies niet goed en al een klop van de zon vrees ik. Noodgedwongen het tempo naar beneden; 5min/km om te recuperen. Dit ging me echt niet goed af; man, wat was dat. Echt aan het afzien. Hier had ik geen zin in. Ik was me echt aan het afvragen om te stoppen. Kom, verstand op nul en rustig voortdoen en hopen dat we er terug doorkomen. OK, ik zal op zijn minst doorlopen tot aan km20 waarbij we terug door Ieper lopen. Dan moest ik al niet meer met de bus terug. Op de bevoorrading van km20 toch even gewandeld om op adem te komen; zo schitterend ging het toch niet hoor.

Maar ben ik nu echt naar hier gekomen om al zo vroeg te stoppen. Ik moest echt een goede duurtraining doen; dat was er in de afgelopen tijd niet van gekomen. Komaan, hup, terug voortlopen.

En dan na km22 haalt Marc me terug in; die had duidelijk verstandiger gelopen dan ik. Tempo verschilde niet zo veel en ben dan aangepikt wat redelijk goed lukte. Ik begon er precies terug wat door te komen. Op de bevoorrading nam ik steeds al wandelend de tijd om voldoende te drinken bij dit warme weer. Marc liep echter door waardoor ik de aansluiting miste en hem 200m voor me zag uitlopen. Even dat gat dichtlopen lukte me echter niet. Marc ging wel stoppen na 30km. Aan die bevoorrading kwamen we elkaar dus ook terug tegen; al wandelend zetten we de tocht voort in afwachting van de ‘catcher car’. Ik besloot toch terug wat te joggen om het niet koud te krijgen en Marc deed mee. Dat waren nog een paar gezellige kilometers kletsen over koetjes en kalfjes. De auto was eindelijk in de buurt en dan nog even een laatste spurt uit de benen schudden; 33,4km afgehaspeld. Toch tevreden dat we hebben doorgezet en een goede duurtraining hebben afgerond. Samen op de bus met de winnaar van de rolstoelrijders en dan genieten van een lekkere douche en wat eten en drinken.

Volgend jaar ben ik er weer; misschien dan eens een worp doen naar die 50km?

 

Kris Vanherck

 

Trainingsweek op Mallorca (Lieven)

Op 25 januari lanceerde ik een oproep om mensen te zoeken voor een gezellige trainingsvakantie op Lanzarotel. We zouden eind april vertrekken en op het einde de befaamde Volcano triathlon meepikken. Het plannen verliep vlot en 20 april vertrokken Tamara Kuijlen, René Delbaere en ikzelf (Be-Fast delegatie) met Mark Meutermans (Trinity afgevaardigde) vol goede moed naar Charleroi om van daaruit naar Lanzarote te vliegen.

Wat begon als mooi vooruitzicht werd een thriller waar het leger aan te pas kwam. 12 dagen waar drank, wit poeder, lsd en bloedstollend secondewerk geen uizondering waren.

 

Stay tuned voor ons relaas. Soon on our website ............

Lieven VM

 


 Verslag  Zeelandrit van  9 en  10 april (Dirk Meelberghs)

 

mijn ervaring

 

Amai,voor te beginnen heb ik nog nooit op een koers fiets gereden ...  tot een jaar terug natuurlijk.

Met veel trainen kom je er wel heb ik me voorgehouden.

Ik was wel nerveus om mee te rijden naar zeeland : zouden die mannen niet veel te snel rijden voor mij… ? Maar met een goede voorbereiding en coaching van rene delbaere ging het wel vlot voor mij.

 

ik heb er van genoten van lange parcours naar zeeland , net voor de bevoorrading was ik gevallen,gewoon eigen fout, maar ook wel  vermoeidheid

de schade viel wel mee,wel geschrokken van de val. Ik was blij dat ik uiteindelijk in Renesse  aangekomen was op de camping

De bungalows waren proper en gerieflijk, meer moet dat niet zijn.

Na aankomst nog wat nagepraat en de anderen wat beter keren kennen,ik moet zeggen wel en toffe bende,die 2 clubs

S  Avonds uit  eten in het dorp. Ook dit was uitstekend  !!  goede keuze,en  lekker. Ik had wel zin in een lekker biertje, maar heb dat toch maar gelaten.  De dag erop stond er nog een rit op  het  programma .  .

De  nacht  kon beter, door de regen  maar  3 uur kunnen slapen. 

----

dag 2 trip terug naar België

eerst nog een lekker ontbijt  genoten .   Keus te over.

Daarna klaar maken voor de lange trip naar huis,maar ook eerst langs de zeelandbrug gereden,was er nog nooit geweest mooi echt mooi en rustgevend.

 

Ook nu tegen de grond gegaan.  Dit was de tweede keer op 2 dagen. Ditmaal lag het niet aan mij , maar aan de renners die voor mij reden en geen teken hadden gegeven dat er een paaltje stond in het midden van de weg.

en natuurlijk ikke weer die er los opknalt. Als  gevolg veel pijn in de pols waar ik de dag voordien ook  op gevallen was

en ook veel pijn in mijn  bovenbeen en stijfheid.   ,

Toch doorgereden tot aan de bevoorrading in Wemeldinge waar ik de schade op kon meten. Van hier was het nog 70 km rijden

dus geen pretje ,maar met veel hulp van de club ging het toch nog goe,

daarna niet veel kunnen genieten van mooi uitzicht,moest mij concentreren zodat  ik niet opnieuw zou  vallen.

maar heb het goed overleefd  en  in  totaal  een  270 km gereden op deze trip.

.

wil wel zeker en pluim geven aan de mensen die mij er door getrokken  hebben,echt knap.

een ook en pluim aan de be-fast club voor het mooi parcours, heb er zeker van genoten,

ze hebben de snelheid aangepast aan mij zodat ik  gemakkelijk  kon volgen in de buik van van het peloton en goed uit de wind gezet,merci gasten

2017 wil ik er nog een bij zijn,echt tof,mooi ervaring .   

 

Dirk


 

Verslag Marathon Sevilla 21-02-2016 (Stefan)

Met ambitie naar Sevilla afgereisd.  2u45 min was doelstelling. De dag voordien nog  6 k losgelopen met gevoel dat dit een haalbare kaart zou zijn :

·         13000 deelnemers

·         Goede bevoorradingsposten

·         Vlak parcours

·         Ideaal van temperatuur  (9 ->  18 Graden onder een opgaande zon)

·         Weinig wind 

De ochtend van de wedstrijd een blokkage in mijn bekken/onderrug. Paniek. Tijgerbalsem, en rustig naar de start wandelen. Pijnscheuten bleven bij verhoging druk op de landing. Als joggen al moeilijk was, dan was hardlopen totaal uitgesloten.

In het startvak, hartslag  107 bpm, zonder doorgedreven opwarming, ook dit was geen goed signaal.  Ik start, en bekijk het wel zei ik tegen Kim die mee is gereisd en voor me supportert. 

Het startschot. De adrenaline neemt over, op instinct zoek ik mijn weg naar voor. Het lopen gaat, al voel ik licht reactie in mijn linker bovenbeen. Het tempo zit goed de eerste helft van de race,  ( 39 min op  10 k,  1.01 u op  16 k,   1.21 k halfweg ).   Het gevoel veel minder !!  

Na halfweg oogde het op papier mogelijks nog goed, in de praktijk was de calvarietocht echt begonnen. Ik voelde de lichte hinder plaats maken voor een verstijving , begon pijnscheuten te ervaren in mijn lies.

De laatste 8 k over het mooie plaza de España, en door het centrum, langs kathedraal tussen een mensenzee  konden me niet herlanceren.  Afgezien tot het einde. Zo zal het ook wel voelen als je minder getraind bent.

Na finish de massageruimte in, en daarna op zoek naar mijn vrouwtje.   2u54 ,55 u . Geen toptijd, ambitie niet waargemaakt, en teleurstelling.  Maar in de overtuiging dat beter kan.  Stabilisatieoefeningen en preventieve osteopathie neem ik mee als actiepunten.

Voor het overige : Zeker een aanrader  en een citytrip waard.  Volgend jaar de voorjaarsmarathon in Madrid begin april?  !

Ik geef de strijd niet op.

 

Stefan Toelants


 

Verslag Meerdaaltrail 31-01-2016 (Kris VH)

Hierbij mijn belevenis. 

Zondagmorgen 8u30 lekker gezellig alleen in de auto cruisen met leuk muziekje op en een bidon CarboLoad bij de hand.

Miezerig weer weliswaar, maar het zou droog blijven volgens de weergoden; er was al genoeg regen gevallen de afgelopen dagen.

In Bierbeek aangekomen slim genoeg geweest om de massa niet te volgen en me om de hoek voor de lokale bakker te parkeren. Eerst gauw borstnummer afhalen in de sporthal en dan terug naar de auto om de nodige gels en repen klaar te steken. Niet te warm aangekleed, maar toch blij met een mutske op mijn kale knikker en handschoenen. 

Net 10 minuten voor het startschot op mijn plaats (onder een tent om te schuilen tegen gezever van de weergoden). En dan 1 minuut voor vertrek goed vooraan post gevat. Rustig beginnen was de opdracht en de wedstrijd afhandelen als een eerste test op het conditiepeil. Zonder te veel problemen zouden we die 26km in het heuvelachtige Bierbeek toch moeten afhandelen in 2u15. 

Hup, en weg. Rustig eigen ritme zoeken. De benen voelen al zwaar aan in die eerste kilometers, pfff. Terrein en bos ligt er lekker vettig bij. Na 5-6 kilometer zijn we opgewarmd en mag die muts weg; eigen tempo is gevonden.

 

Kris in actie

 

De beklimmingen gaan redelijk goed maar mogen toch nog beter. Daar gaan we de komende weken op trainen. Maar die afdalingen gaan me nog altijd goed af; heb ik geen schrik voor, zelfs met modder en glibberige wortels of stenen. Zodoende kan ik de omringende lopers nog wel even bijhouden. 

Trail is plezant en herken zelfs meerdere paden van het mountainbiken. Ik kan overal gecontroleerd doorlopen, behalve op één beklimming waarvoor ik even steken kreeg (waarschijnlijk te weinig gedronken met het koude weer 5°C). Even 50m stappen en dan weer voort. Over de helft wacht ons allen enkele kilometers lang een pad dat overal modder biedt, geen ontkomen aan. Ik ben op één punt bijna een schoen kwijt in de modder. Na deze strook nog een reepje binnenspelen en dan komen er enkel nog glooiende stukken landschap met minder modder; aangenaam lopen dus aan een strak tempo. 

Mijn tempo is weliswaar iets gezakt wegens te weinig ‘brug’trainingen en enkele lopers komen nog voorbij. Ik had het profiel van de trail even bekeken op voorhand en wist dat de laatste klim erop zat na 24km en dan was het 2km dalen. Nog even doorzetten tot aan die 24km en dan hups, volle vaart naar de finish. Zonder voor een tijd te lopen toch zeer blij met staat van de conditie; 26km in 2u01, net geen 13km/u voor een heuvelachtige trail. Genoten van de trail en het bier achteraf. Voor herhaling vatbaar.

Vergeet ook Marc en de andere lopers van Be-fast niet te vermelden.

Ciao ciao

Kris Vanherck

 

 


 

Saucony Egmond Halve Marathon

Wat ik op voorhand had gelezen gaat de Halve Marathon in Egmond altijd door, de weersomstandigheden bepalen de wedstrijd, iets waar ze in Egmond (tegen Alkmaar) niet meer naar opkijken.

’s Ochtends regende het nog maar tegen de middag kwam de zon er zelfs even door, met temperaturen tegen het vriespunt en vooral een sterke wind ging het een mooie editie worden.

 

De organisatie staat er, dat is zeer duidelijk, heel het dorp is afgesloten en de wedstrijd wordt er sterk beleefd.

Op deze 44ste editie waren er zo’n 17000 deelnemers verdeeld over de kidsrun, de kwart en voornamelijk de halve marathon.

Naar het schijnt waren er ook enkele toppers voor het prijzengeld…. maar daar ken ik niets van.

 

Start mooi opgedeeld in grote vakken, waar je jezelf nog kan warm houden door rond te lopen.

Na een paar honderd meter word je op het strand geleid waar je gevecht met de wind kan beginnen. 

De wind stond bijna pal op kop, het werd dus 7km knoeften met 7 beaufort op kop

Ik had een plastieken zak onder mijn truitje gestoken om de meeste kou op te vangen, een goede keuze.

Op het strand leek het op een wielerwedstrijd, er werd uit de wind gelopen, waaiers getrokken, er vielen gaten, demarages….. maar vooral afzien door wind, zand en zout water en dit tegen een lage snelheid.

 

Eens van het strand af had je een andere wedstrijd. Door de duinen, eerste stuk op verhard zand, nadien op aangelegde paden.

Schitterende natuur, op een gegeven moment zagen we wilde paarden door de duinen lopen… nog nooit gezien!!

Waar het strand vlak en wind tegen was, kreeg je in de duinen regelmatig wat hellingen die op het laatste zelfs serieus zeer deden, maar wel voornamelijk wind mee.

 

Veel volk goede sfeer en omkadering en dit voor 23Euro deelname (geen goodies) is dit echt een aanrader

Nadien nog verschillende mails gehad met finisher foto’s allemaal gratis down te loaden.

 

Voor de fietsers, is er de dag voordien ook de MTB strandrace

Zoek vooral maar eens naar de talrijke filmpjes op Youtube over de loop en fietsrace

 

Groetjes

 

Franky

 


 


 
 
 
Be-fast heeft weeral 2 Sterke Peren!!

Conny Bylois en Johan Pauwels, beide nen dikke proficiat !!! 

 
 

Hey sportievelingen,

Na 5 jaar trainen met vallen en opstaan is het me eindelijk gelukt een marathon(etje) te lopen. Blessures staken steeds de kop op tijdens mijn vastberaden trainingen naar de marathon toe. Goede raad in overvloed voor anderen maar niet voor mezelf... Met mijn instelling volhouden en doorgaan kwam ik steeds in een doodlopend straatje terecht. Het resultaat was een half jaar willen en niet kunnen lopen.

Hoogtijd om alles te resetten en het anders aan te pakken dus. In oktober ben ik heel rustig met regelmaat weer aan het lopen gegaan. Mijn tempo was ontgoochelend maar niet verwonderlijk na zo’n lange herstelperiode.

Step by step en niet te ver vooruitkijken hield ik me voor…

De lactaattest die Eric en René begin februari afnamen, waren een beloning voor mijn ingetogen aanpak. Mijn basisconditie was werkelijk verbeterd. Met een nog grotere motivatie besefte ik dat het gevaar om me voorbij te draven weer om de hoek lag te lonken. Niet meer dan 4 looptrainingen per week schreef ik mezelf voor. Het Be-fast trainingsschema heb ik uiteindelijk met een persoonlijke toets volgens mijn kunnen afgewerkt. 

Naar de wedstrijd toe voelde ik de druk voor een goede prestatie toenemen. Er werd gespeculeerd over mijn tijd en mijn molen begon te draaien….pffft. Luchtwegeninfectie gevolgd door buikgriep tijdens de laatste opbouwweken, waren niet bevorderlijk voor mijn zelfvertrouwen. Niet mijn loopgang maar mijn stoelgang was jammer genoeg aan wedstrijdtempo… Op krachten komen was de boodschap!

Marc heeft me gelukkig kunnen overtuigen om de laatste week te stoppen met lopen en te rusten. 

13 april. Thing to do: Marathon Rotterdam. Geen weg terug alleen voorruit met deze geit. 

Roeien met de spaantjes die ik heb en afhandelen die afstand!

Pascal Geerts, marathonloper bij Antwerp Athletics, stelde voor om met me mee te lopen en me bij te staan waar nodig. Rekening houdend met de lactaattest raadde Marc me aan niet sneller dan 4.50min/km te lopen. Volgens hem zou ik de neiging hebben sneller te willen lopen… Hmm, ik was niet overtuigd. Mijn ventje kreeg gelijk… De eerste 26km liep ik op wolkjes. So far so good. Ik was benieuwd hoe lang dit nog zou duren. Na 30 km nam de zwaartekracht toe en nam de souplesse af.

Rond 36 km kwam het hamermannetje langs… 

Marc stond klaar met een plat colaatje en Pascal moedigde me aan: “Komaan meid!”. Alles geven wat er nog in zat, was het enige wat me restte. Erna de voldoening… En jeeh, na 3u29 haalde ik de finish!

De pijn die als een ontploffing in mijn benen schoot werd goedgemaakt door een bende enthousiaste Antwerp Athletic supporters. Ontroerd en overweldigd door al die steun kon ik met een gelukkig gevoel check naast marathon zetten. 

Dankzij de voorbereidingen, steun van Marc en een goeie haas Pascal was het resultaat boven mijn verwachtingen.

Op naar een nieuwe geestverruimende uitdaging! 

Sportieve groetjes,

Conny Bylois

 

 

 


Verslag van een (te) gek weekend 29 maart.

 

Om 9 u vertrokken onder een stralend zonnetje. 

Kris opgepikt in Deurne en richting Spa voor de Cretes de Spa (een trailrun van 21 k) – al was er voor de 

echten nog een trail-run van 56 k. Goed hydrateren namen we ons voor, met als resultaat 3 x plas stop 

op weg naar Spa. 

Schitterende race, al had het met een deelnemersveld van meer dan 2000 man in de eerste kilometers 

toch wel wat weg van een stratenloop.

Na km 4 ging het bergop en verlieten we de geasfalteerde wereld. Wat volgende waren hellingen 

waaronder een skipiste van + 20% en afdalingen waar de rotsen een goede doorgang bemoeilijken. 

Vooral in die afdalingen zag ik enkele echte trail runners voorbij schieten, terwijl ik het voorzichtig aandeed. Niettegenstaande een teleurstellende tijd van 1:31 u toch een 40ste plaats,

Ook Kris kwam slechts enkele minuten later binnen (1:37 u). We haastten ons naar de massagezone, zodat we als eersten onder handen werden genomen door elk twee masseuses.

Na op onze weg nog een brouwerijbezoek afgelegd te hebben, ging de trip richting Nisramont waar op zondag de Grand Raid zou plaatsvinden. 

Deze niet alledaagse duo wedstrijd bestaande uit, hou u vast : 4 km kajak, 20 km VTT, 7,5 km trailrun, 19 km VTT, 5 km bike run gingen Kris en ik samen doen. 

Opnieuw was de zon van de partij , zodat we in zomer outfit aan de kajakproef konden beginnen, samen 

met nog 139 andere teams. De start was een gevecht in regel, vergelijkbaar met een zwemstart in 

triatlon. Alleen waren we hier niet enkel bezig met de andere boten te ontwijken, we waren nog meer 

aan het vechten met ons eigen vaartuig. Stuurman Kris zal het geweten hebben. We waren nog geen 

20 minuten weg en ik had hem al vervloekt en verwenst. Aan het keerpunt hadden we het een beetje 

door en begon onze race. Dat mocht wel, want met nog slechts een 5 tal boten achter ons waren we de 

kneusjes van het pak. 

Bij de aankomst was het wachten, en rustig aan het eerste VTT onderdeel beginnen op een schitterend 

parcours. Waarom we eerder probeerden onze voetjes droog te houden weet ik niet want al na 3 km 

mochten we te voet door de Ourthe waden. Ondanks de versnellingsproblemen die ik van bij aanvang 

ondervond waardoor ik niet op mijn kleinste voorblad kon schakelen ging het redelijk vlot, waarbij ik me 

vooral kon uitleven in de afdalingen van het eerder al verkend technisch parcours plaats.  Het derde onderdeel de trailrun ging voor Kris iets moeizamer dan verwacht. De loopwedstrijd van de dag ervoor zal daar nog wel voor iets tussen gezeten hebben. Toch haalden we nog enkele teams in en zetten onze opmars voort. 

Nog 19 km fietsen. We zaten over half weg. De steile klims nam ik te voet, ook Kris drong niet langer aan, en stapelde de kleine foutjes op. Vermoeidheid !! Ketting eraf, een onzachte val in het water op de rotsen. De afdalingen liepen bij hem ook minder vlot. Ik had het gevoel dat de angst om te vallen op de technische stukken groter en groter werd. Aftellen tot aan de wisselzone… 

Het laatste onderdeel. Zoals afgesproken zouden we niet wisselen tijdens de bike run, maar zou ik de loop op mij nemen, en Kris volgen met de fiets. Nog 4 teams raapten we op, om als 69e  te finishen na 5:11 minuten. 

Na een Chouffe terug huiswaarts … 

Stefan Toelants  en Kris Vanherck

 

 

 

 

 

 


 

 

Verslagje ¼ triatlon Kapellen-Op-Den-Bos 21/7/2013

Kort omschreven: ‘t Was voor mij de eerste keer en het deed echt zeer! Maar met dat ene zinnetje kom ik er met mijn verslag niet af. Zo liep het ook met de voorbereiding van het “kwartje”.

 

Verlangend naar meer beweging tijdens een lange tocht op zee, had ik onopvallend “een kwartje” op mijn things-to-do-lijstje gezet. Naast de looptrainingen enkele zwem- en fietstrainingen toevoegen, leek me op dat moment heel realiseerbaar. Tot ik me weer volledig stortte in het dravend tempo van Aantwaerepe. Met tijd op de hielen maakte ik “wat” extra tijd voor zwem- en fietstrainingen. Feit is dat als je van sport een prioriteit maakt, je moet inboeten aan sociale contacten en andere aangename activiteiten. Niet altijd evident en bovendien zijn excuses geen optie, dus koos ik voor een milde middenweg: 1 zwem- , 2 fiets- en 3 looptrainingen per week. Een lachertje, zullen lezende triatleten nu denken, maar soit. Dat ik hier mee geen goede tijden zou behalen, was me wel duidelijk maar op zo’n bloedhete wedstrijd had ik écht niet gerekend. Geen excuses, geen excuses…

Mijn sportieve levenspartner, Marc Delbaere, het broertje van René en Dieter zijn “ouwe”, ging een week voor de wedstrijd heel ongelukkig met zijn koersfiets tegen de kust, waardoor niet alleen zijn sleutelbeen in dingelen hing maar ook zijn deelname aan het kwartje waar we samen voor hadden getraind. Pijnlijk brutale pech voor Marc, het enige wat hem restte was ingebonden met één arm Mike, Dieter en mij aan te moedigen langs de zijlijn.

Dieter legde me geduldig alles uit: het op- en afzetten van het helmpje, hoe ik mijn specialiteit wieltjeszuigen moest vermijden, wanneer ik mijn sokskes best aandeed… Veel info als het enige wat door je hoofd gaat, “ Is dit weer niet te warm voor zo’n kwartje?”, is.

Toch wat opgetogen dat het zwemmen in pinguinoutfit niet was toegestaan (uiteindelijk zink ik zonder ook niet en kan ik vrijer bewegen), trappelde ik ongeduldig tussen de distels om het “verfrissend” water van het kanaal in te duikelen. Omringd door jonge atleten bleef ik bij mijn besluit om mijn energie niet bij de start op te gebruiken. Waarschijnlijk niet leuk voor Marc, mijn supporter, te zien hoe ik gelaten de grote groep van me liet wegzwemmen. Na het keerpunt ben ik naar verluid wat teruggekomen. Maar niet voldoende om het gat te kunnen dichten. Het brandtrapje om er uit te komen was veel lastiger dan de 1,5 km zwemmen. Ik draaide als een tol en had tijd nodig om in een sportief tempo naar mijn fiets te lopen.

Helmpje op, schoentjes aan en krikamikelig met die tjoepen onder de schoenen naar de startlijn sjokkelen. De Sven-Nijs zwier om al lopend in één zwier op de velo te geraken was ik blijkbaar vergeten te oefenen, shit! Volgens mij viel ik op dat moment compleet uit de toon. So what?? Daar ging ik dan. Terwijl al die vlammende mannen met hun aerodynamische vormen voorbij vlogen, trapte ik zo hard ik kon. Misschien ben ik daar in de fout gegaan. Wie zal het zeggen? Ik had mijn km-teller op snelheid afgeplakt om demotivatie te vermijden. Al na de eerste ronde verging ik van de rugpijn, een dom verschot de dag ervoor speelde duivel tijdens het trappen. Ik besloot om door te bijten en af te wachten hoe het lopen me zou vergaan. Het was niet de eerste keer dat ik mijn veloke in de gracht wilde gooien, maar het verlangen was nog nooit zo groot geweest. Eindelijk de wisselzone in! Ik kon-ni meer… Eerst wat warm water binnen spelen. Schoenen wisselen ging niet hurkend en eens ik op de grond zat, wilde ik niet meer recht. So what, weer een trage wissel. Eens recht begon ik een beetje afwachtend aan het lopen. Wonder boven wonder bleek mijn rug weer vrede te nemen met mijn lichaam. Ik liep en had het gevoel dat dit me afging. De aanmoedigingen van supporters en mijn ploegmaten zorgden voor afleiding en de nodige kracht om het einddoel te bereiken. Bedankt lieve mensen! Check het kwart-je.

Mijn besluit: Zeg niet zomaar kwartje tegen een ¼ triatlon in 33° C. Meer trainen is minder afzien, vooral het fietsen vergt meer training voor mij. Het is done, maar met een ontgoocheld gevoel over mijn fietsprestatie. Alles kan beter ook al was ik de eerste toert in het slagveld… Wordt vervolgd.

Sportieve groetjes,

Conny Bylois


 

 
 
 
 
 Door de wind !!

 

Voor mijn eerste keer de halve van Terheijden had ik mij wel aan wat wind verwacht, maar dat je op geen enkel moment ook een beetje rugwind hebt, dat sloeg wat tegen.  Nederland, een land zo dichtbij en toch moeten ze alles net ietsje anders doen dan in België.  Kroketten uit de muur, 130km/u i.p.v. 120, het werd vrij snel allemaal duidelijk.

De omroeper liet weten net voor de start dat “voor de Belgen” niet-stayer-zone 10 meter is i.p.v. 7.  Toen luidde er “start” en enkele vertrokken, na een tweede luidkeelse “START” nam de rest van het veld het zekere voor het onzekere en begon eveneens aan de 2500meter zwemmen (dus geen 1900m) zwemmen.  Via de ietwat vuile jachthaven was het rechts aanhouden en werd het een mooi begin, vooral voor Dieter, die zoals verwacht, er als een speer vandoor ging.  René, op de voeten gevolgd door Mike moesten al snel lossen en zelf wetend dat dit niet mijn sterkste onderdeel is probeerde ik een goed tempo aan te houden zonder te forceren.  Dieter kwam als eerste uit het water en had zelfs een aardige voorsprong op de eerste achtervolger.  René en Mike volgden en ikzelf kwam als 27ste uit het water.  De wisselzone T1, dezelfde dan T2, was vlakbij, maar lang.   Ik moest een heel eind lopen met de fiets.  Van het begin tot het einde was het “stompen” met de fiets, boksen tegen de wind.  Iets minder in het begin bij verlaten van de wisselzone, maar nadien volop op de kop en telkens werd de hoop “achter volgende hoek zal het misschien wat beteren” de kop ingedrukt.  Telkens opnieuw ontgoocheld terugschakelen of je motor opblazen.  Met beaufort vier in de Nederlandse polders was het enige korte moment van beschutting de doortocht in het dorp, waar gelukkig de toeschouwers talrijk waren evenals de tifosi van “Be Fast”, waarvoor nog onze dank!

De start van het lopen was haast idyllisch langs de dijk en ik ging goed van start aan 14km/u, echter er moesten nog acht ronden worden afgelegd en met Mike en René in het vizier kwam het besef dat ik een ronde achter lag en dat verschil niet meer kon goed maken.  Temporiseren was de boodschap.  Mike ben ik voorbij gegaan toe die een dipje had, maar René en ook Dieter heb ik niet kunnen inhalen.  Toch ben ik tevreden van het loopgedeelte en ben uiteindelijk als 31ste over de meet gekomen net na Dieter, die door een lekke band nog minuten was verloren in het fietsgedeelte.

Over de meet gekomen werd ons ook gewezen op nog een verschil met Nederland, nl. topjes in triatlon competitie zijn niet toegelaten!

Het “Be Fast” feestje werd afgesloten met een luid applaus en een beker voor René, die als eerste in zijn categorie wel onklopbaar lijkt, maar toch blijven we het proberen!

 

Johan :-)

 
 
 
 
 
Woensdag 1 mei was het zo ver, de eerste deelname van een Be-Fast ploeg op het Belgisch Kampioenschap Ploegentriathlon te Doornik. 
 
Voor de onwetenden onder ons, hierbij even de spelregels:
 - Start met een herenteam van maximum 7 atleten (elk team start met 2 minuten tijd tussen)
 - Zwem 750m samen (max. 30sec verschil na de voorgaande atleet - anders valt deze uit de wedstrijd)
 - Fiets 20km samen (terug een max van 30sec achterstand toegelaten)
 - Loop 5km samen (een max. van 25m achterstand toegelaten voor je uit de wedstijd ligt)
 - Kom aan met minimum 5 atleten (de 5de zijn tijd telt)
 
We waren met 5 atleten ingeschreven, dus we waren tot elkaar veroordeeld en moesten ten allen tijde iedereen bij elkaar houden. Gezien de verschillende trainingsvoorbereidingen van onze atleten kwamen enkele sterke punten en ook enkele zwakkere punten tot uiting tijdens de wedstrijd. :)
 
Hieronder een kort relaas:
 
 - Start :)
 
 - 750m zwemmen, vissen: Mike, René en Stefan, redder: Dieter, zeepaardje: Eric
 
Na 200m zwemmen heeft de redder de vissen attent gemaakt op het zeepaardje dat mee wou zwemmen met de vissen en bijgevolg te snel was gestart. Het zeepaardje ging almaar moeilijker vooruit en dreigde achtergelaten te worden. Na deze vriendelijke doch ferme terechtwijzing bleven de vissen mooi zwemmen en vaak achteruitkijken of het zeepaardje mee was. Na 12min55sec was iedereen aan land en konden we naar de fietsen lopen
 
 - 20km fietsen, diesels: René en Eric, benzine: Stefan, Mike en Dieter
 
Tijdens de eerste km's hadden de diesels moeite om elke kopbeurt te doen en zij sloegen er enkele over. De benzine's hadden er minder problemen mee, maar na wat kilometers hadden de diels hun motor opgewarmd en konden ze heel hard op kop komen. De benzines hadden het dan af en toe moeilijk om aan te pikken, maar iedereen bleef redelijk mooi en goed ronddraaien en er moest maar heel af en toe gewacht of getemporiseerd worden. De communicatie over al die brullende motoren heen verliep spaarzaam maar efficient. Na 30min50sec waren alle motoren afgezet en konden we naar de loopschoenen lopen.
 
 - 5km lopen, hazen: Mike en Eric, konijnen: Dieter en René, jachtluipaard: Stefan
 
Na een verschroeiende eerste kilometer waar de konijnen het tempo van de hazen probeerden te volgen zijn de hazen vriendelijk gevraagd door de konijnen om een beetje compassie te hebben. Een geluk voor de konijnen waren de hazen vatbaar voor rede en werd het tempo op maat van de konijnen gelegd. Tijdens de 5km was het jachtluipaard druk bezig om vele boodschappen te geven aan de konijnen en hazen over waar te lopen, hoe snel, hoe ver het nog was, enzovoort enzovoort. Na terug een verschoeiende laatste kilometer (terug op hazen-tempo) was iedereen over de meet in 18min45sec.
 
Onze ploeg is uiteindelijk als 38ste geeindigd van de 143 finishers, proficiat aan allen!
Ik vond het een geweldige ervaring en heb me reuze geamuseerd, tot volgend jaar mss?
 
Voor de data-freaks (waaronder mezelf ):
 
 - Zwem 750m in 12:55 (48ste tijd) = 1:44/100m
 - W1 03:28 (46ste tijd)
 - Fiets 19,7km in 30:51 (43ste tijd) = 38.3km/h
 - W2 01:04 (43ste tijd)
 - Loop 4,68km in 18:45 (28ste tijd) = 4:01/km
 
Dieter
 
 
 

 

Verslag Elbaman 30/09

------------------------------

Het avontuur begon op vrijdag 21/09 , vertrek naar Elba . De 2 Be-fasters ,René Delbaere ,

ondergetekende Eric De Beuckelaer en Dirk Lannoye en onze reisgezellen . Een 1300km

lange tocht en nog een uurtje overzetten richting Portoferraio op Elba . Zondag onze eerste

trainingen , deze waren een beetje teleurstellend , enerzijds was er wel een goed gevoel in

mijn benen maar anderzijds bleek het wel of er niet veel zuurstof in de lucht aanwezig was .

Gelukkig verdween dit gevoel na enkele dagen en konden we er volop voor gaan . Na enkele

dagen taperen en carboloden was het moment van de waarheid gekomen . Zondag 30

September ,na een vroeg ontbijt om 3:30 uur en nadien nog even rusten om 5:30uur op weg

naar de wisselzone om de laatste voorzieningen in orde te brengen . Om 7 uur was het zo

ver,start voor 3,8 k zwemmen ,in tegenstelling tot de voorbije week met golven tot 1,5m

was de Tyrrhenian Sea bijna zo vlak als een spiegel. Na 2 rondes bereikte René als eerste Be-

faster de oever na 1uur5min ,mezelf diende enkele minuten prijs te geven en kwam na

1uur8min uit het water ,even verder gevolgd door Dirk . Was het nu eigenlijk een triatlon of

een quadriathlon want na het zwemmen diende er een flink stuk gelopen te worden voor we

de wisselzone bereikte . Eens op de fiets kon ik mijn inhaalrace 3 rondes van 60 km

beginnen, na 3 km al reeds de eerste van de vele beklimmingen ,6 km bergop ,niet echt stijl

maar zonder goede opwarming na het zwemmen ging dit toch niet vlotjes . Na 20km

eindelijk op dreef gekomen begon ik de ene na de andere in te halen tijdens de vele

beklimmingen langs de kustlijn . Met een totaal van iets meer als 3000 hoogtemeters is dit

waarschijnlijk een van de lastigste en traagste fiets parcours tijdens een volledige triatlon ter

wereld . Tegen het einde van de eerste ronde begon het goed gevoel in de benen wat weg te

ebben en rugpijn op te spelen .Te snel gefietst ,kwam het door de opspelende rugpijn of een

gebrek aan vocht vermits de waterbevoorrading alles behalve optimaal was en bij zulke

warme temperaturen was dat prioriteit nr1 .In ronde 2 bij elke drankpost maar even gestopt

om met volle bussen de wedstrijd te vervolgen . Dit bleek oorzaak nr 1 want tegen het einde

van ronde 2 kon ik terug over mijn krachten beschikken en kwam het goed gevoel terug en

haalde nog menig fietser in die blijkbaar door hun krachten heen zaten . Met 60 gr Leppin

koolhydraten per uur kon ik mijn energiereserves op peil houden . Na 6uur9min van fiets

gestapt ,na een relaxte wissel op weg voor een marathoneke . In tegenstelling van wat ik

normaalgezien gewoon was gingen de eerste 10km zeer moeizaam en kon ik mijn geplande

tempo niet lopen mede dankzij rug en nek pijn .Totaal onverwacht na een klein uurtje lopen

begon ik eindelijk in mijn ritme te komen . Maar het goede tempo was maar van korte

duur ,plots onweer ,regen wind ,alles wat je maar kon bedenken ,het leek wel of het plots

nacht werd . Op sommige plaatsen leek het wel een rivier, het water op de weg vergde

enorm veel krachten ,maar in tegenstelling tot mijn naaste concurrenten kon ik mijn tempo

enigszins aanhouden waardoor ik tegen het einde nog een plaats of 4 kon opschuiven .

Uiteindelijk gefinisht na 10uur 56 min op een 9e plaats algemeen en 2e plaats age groep .

Achteraf beschouwd ,uiterst tevreden met resultaat na een niet optimale voorbereiding met

gebrekkige basis . Wat wedstrijd betreft , een van de mooiste triatlons ,super zwaar

fietsparcours en prachtig eiland , enkel spijtig van de gebrekkige drankbevoorrading .Na 23

jaar triatlon zeker de lastigste en de mooiste uit mijn triatlon carrière . René diende na 2

ronde fietsen de strijd spijtig genoeg te staken wegens ziekte . Dirk werkte zijn wedstrijd

verstandig af en eindigde na 13uur 2min.

 

Eric

 
 
 
 

 
Aan mijn trouwe supporters, teamleden en trainingsmaten:
 
Een verslagje van de 1/4 van Viersel:
 
Na een hele ochtend regen, in de namiddag een aarzelend zonnetje en de wegen terug een beetje opgedroogd. Aan de inschrijving te horen gekregen dat het zwemmen, zonder wetsuit was, een voordeel voor mij. Ik had mezelf voor de 'recreanten' ingeschreven, wat resulteerde in een kortere zwemproef en dat de toppers kiezen voor de 1/4 van het Flanders Cup klassement (eerder op de dag) in Viersel.
 
De vrouwen waren 10 minuten voor de mannen gestart. Met ons allen in het water wat deze keer toch wel wat gestomp en dergelijke gaf bij het wachten op het startsignaal (zonder wetsuit voel je dat wel een pak harder). Startsignaal en weg waren we, direct vrij zwemmend (toppers waren er nt) en ik kon direct inschuiven bij Kristof Tieghem (ex-BR houder op 50m VL, meervoudig BK). In de voeten was het relaxed zwemmen en na een paar honderd meter hadden we een gaatje geslagen met al de rest (uiteindelijk een gat geslagen op de derde van 30 seconden). Uit het water komen, naar de wisselzone lopen en net voor de matten Kristof ingehaald en goededag gezegd tegen hem (dus beste zwemtijd). :)
 
In de wissel een beetje geknoei (10-15 seconden te traag), maar toch als eerste op de fiets gekropen. Gedurende 4km aan de leiding gefiets en dan kwam de eerste erover, tot aan 14km als tweede en tot aan 22km als derde, vanaf toen kwamen er regelmatig snellere fietsers over. Vanaf km 19 heeft het terug een keiharde stortbui gehad en dan nog enkele malen wat regen.
Ik heb toch redelijk doorgeduwd op de fiets, maar in de stukken (forse) tegenwind een beetje kracht overgehouden (ik wou een goede loopproef afleggen). Uiteindelijk aan de wisselzone zijn de eerste twee apart toegekomen, dan een groep van plaats 3 tem 12 en dan een groep van plaats 13 tem 18, met mezelf als 18de.
 
Redelijke wissel (sokjes aangedaan voor de natte voeten) en als 18de beginnen lopen. Direct een goed gevoel en kon er direct een aantal van mijn voorgangers inhalen, rond km 4 liep ik als 12de, maar vanaf toen kwamen er enkele enkelingen erover (van achter ons) en die liepen gewoon sneller. Zonder een enkele verzwakking tijdens het lopen kwam ik als 16de man over de streep.
 
Eindconclusie: zeer content. :)
 
Data
Zwemmen: 11m26s (1ste)
W1: 42s
Fietsen: 1u10u02 (61ste - 34.9km/h) gemiddelde was wat teleurstellend, maar bon
W2: 45s
Lopen: 38m25s (34ste - 4.08/km) 9.3km lang, nog nooit zo snel gelopen op een '10km' - zelfs niet op een individuele loopwedstrijd
Totaal: 2u01m22s (18de algemeen - 16de man - 7de categorie)

Lees meer: Verslagen